“Baba, haydutlar olmalı!” 🏴‍☠️

Bu oyunun en iyi fikirleri masa başında değil, oynarken geliyor. Geçen gün Justus ekranın başındaydı, bir gezegenden ötekine uçuyordu ve sonunda burada her şeyi başlatan o cümle çıktı: “Baba, haydutlar olmalı.” Gerekçesi kabaca şuydu: orası biraz fazla güvenli. Uçuyorsun, iniyorsun, inşa ediyorsun ve hiç beklenmedik bir şey olmuyor. Bu konuda haklıydı ve dürüst olmak gerekirse benden daha iyi bir konsept de çoktan kafasında hazırdı.

Fikrinin üç çeşidi var. Bir: uzayda haydut gemileri. Nadir, rastgele, iki gezegenin arasında bir yerde; seni telsizle çağırıp yükünün bir kısmını istiyorlar. İki: gezegenlerde haydut kampları; köye benziyor ama daha küçük, daha derme çatma ve soru sormayan silahlı sakinlerle dolu. Üç: bir gezegende sana pusu kurup seni soymaya çalışan yalnız haydutlar.

En güzel kısım dövüş değildi. Justus özellikle haydutların önce seni çağırmasını istedi. Ödeme yapabilmelisin. Alınmaya değer hiçbir şeyi olmayan kimseye dokunulmaz; “bir şey koparmak istiyorlar, canını sıkmak değil.” Reddedersen başın belaya girer. Heyecanı veren de tam bu: çatışma değil, ondan önceki, karar vermek zorunda kaldığın saniyeler. Bir çocuk sana laf arasında oyun tasarımını anlatıyor. 😄

Sonra baba sıkıcı sorularla çıkageliyor. Bu ailedeki iş bölümünde benim payım bu: Justus fikri veriyor, ben de gerçekten yapılabilir bir şey olana kadar soruyorum. En fazla ne kadar isteyebilirler? (Cevap: en büyük bir ya da iki malzeme yığınının yaklaşık üçte biri.) Aletlerini alabilirler mi? (Hayır; yeniden doğduğunda olduğu gibi aletlere dokunulmaz. Kazmasız kalmaktan daha sinir bozucu bir şey yok.) Hiçbir şey taşımıyorsan? (O zaman omuz silkip yollarına devam ederler.) Ve en önemli soru: gemi silahları kapalı oynayan biri, savaşamayacağı bir haydutla karşılaşırsa ne olur? Tam bu hatayı UFO'larla bir kez yaşamıştık; bu yüzden plan şimdiden şöyle diyor: haydut gemileri ancak karşılık vermene izin varsa ortaya çıkar.

Ne kadar sert olabilir? En uzun tartışma buydu ve teknolojiyle hiç ilgisi yok. Oyunumuzu çocuklar oynuyor; bu yüzden haydutlar korkutucu değil, yaramaz olmalı. Dilleri sivri, kendilerini biraz beğenmiş (“Bu sektörün geçiş ücreti!”), ama tehdit yok ve ödemek her zaman meşru, güvenli bir çıkış yolu. Üstüne dünya ayarlarında “kapalı”dan “çok”a kadar ayrı bir haydut sürgüsü var. Sadece huzur içinde inşa etmek isteyen onları kapatır; tartışmaya gerek yok.

Planlarken bizi şaşırtan şey. Bir soygun, teknik olarak neredeyse… bir hayvanı evcilleştirmekle aynı şey. 🐾 Evcilleştirme sunucu ile oyuncu arasında küçük bir gidip gelme: yaratık belirli bir eşya istiyor, sen veriyorsun, o tepki veriyor. Bir eşya isteyip cevap bekleyen haydut da işaretleri ters çevrilmiş aynı düzenek. Yani büyük bölümünü hiç sıfırdan icat etmemiz gerekmiyor. Ama bunu ancak inşa etmeye başlamadan önce mevcut olana sakin sakin bakarsan fark edersin.

Sabırsızlıkla beklediğimiz iki ayrıntı. Bir talebe cevap verirken görünür bir geri sayım var; üstelik düğmeler ilk birkaç saniye kilitli kalıyor, böylece kimse refleksle “hayır”a basıp sonra neye uğradığını şaşırmıyor. Ve karşılık verip kazanırsan, enkazdan tam da haydutun senden almaya çalıştığı şey çıkıyor. Şiirsel adalet uzayda da olmalı. ⚖️

Dürüst durum: bunların hiçbiri henüz oyunda yok. Elimizde baştan sona düşünülmüş bir konsept var: hangi dosyalara dokunulacak, hangi tuzaklardan kaçınılacak (temizlediğin bir haydut kampı dünyaya bir sonraki girişinde yine orada durmuş olmamalı; bunu başka yapılardan biliyoruz) ve hangi testlerin bunu güvenceye alması gerekiyor. Sırada yapımı var, tek seferde.

Bu arada Justus'un şimdiden yeni soruları var: haydutları da evcilleştirebilir miyiz? Ben “pek sanmam” dedim. O da “göreceğiz” dedi. Korkarım bunun nasıl biteceğini biliyorum. 😅