Perde arkası

2 Ekim 2026 Bir ay önce, 2 Eylül'de, oyun geliştirme kulübümüzle KuBa West'teki bilgisayar odasında ilk kez bir araya geldik. O akşam iki söz verdik: her çocuk önerisine bir cevap alacak. Ve oyuna giren bir şeye katkıda bulunan herkes jenerikte yer alacak. Bu sözlerden ne çıktığını saymanın zamanı geldi. Kısacası: epey şey. 😄 Her şey dürüst hata raporlarıyla başladı. İlk akşam çocuklar sadece oynadılar – tarayıcıda, her zaman işbirliği yapmak istemeyen bilgisayarlarda – ve s

Bugün saat 10.30'da nihayet oldu. YouTube kanalımız oyuna dayanan çizgi film dizimizin ilk bölümü “Die Suche nach der Crew”'u (“Mürettebatı arayış”) yayınladı. Lifter 420'nin işi yalnızca istasyondan istasyona yük taşımak. Sonra bir asteroit alanı çıkıyor ve pilot Frick zikzak çiziyor. Ne yazık ki asteroit alanı onunla birlikte zikzak yapmıyor. 👉 1. bölümü izleyin: Die Suche nach der Crew Bir hafta önce size burada dizinin nasıl yapıldığını anlatmıştık. O yazı şöyle bitiyord

Bir cuma akşamı başladı. Cumartesi öğleden sonrasına kadar bir çizgi film dizisinin altı bölümü hazırdı – her biri yaklaşık beş dakika, çizilmiş karakterler, sesler, müzik ve ses efektleriyle. Kendi oyun dünyamızda geçen, Lifter 420 adlı bir yük gemisinin mürettebatını izleyen bir dizi. Başlarına ne geldiğini henüz söylemiyoruz. Böyle bir şeyin bir hafta sonunda nasıl bir araya geldiğini ise memnuniyetle anlatırız. Bir kâğıt parçasıyla başladı. Mürettebat bir masa başında uyd

9 Eylül 2026 Bazen güzel haberler kendiliğinden geliyor. Yarından itibaren glitch.fun, Glitch Festivali'nin büyük çevrimiçi festivali olan AI Gaming Conference'a ev sahipliği yapıyor — 10 Eylül'den 30 Eylül'e, üç hafta boyunca, tamamen tarayıcıda. Ve Blocks Beyond the Stars da bunun bir parçası. 🎉 İşte festival sayfası: AI Gaming Festival'e git Peki neredeyiz? Hayatta Kalma Oyunları'nda 1. sıra ve Kum Havuzu Oyunları'nda 4. sıra. 😮 Gördüğümüzde iki kez bakmak zorunda kaldık

2 Eylül 2026 Bugün o gündü: Trier West'teki Kurfürst-Balduin Realschule plus'taki oyun geliştirme kulübümüz ilk akşamını geride bıraktı. Nasıl geçtiğini anlatmadan önce önce bir teşekkür: bu kulübün KuBa'da yapılabilmesi, çok özverili bir okul müdiresi ve okulun BT sorumlusunun son derece nazik desteği sayesinde. İkinize de teşekkürler! 🙏 Başlamadan hemen önce: sahne korkusu. Bilgisayar odasında ilk makineleri açtıktan sonra Justus, Verena ve ben açıkçası epey gergindik. PC'

Bunu Temmuz'da burada duyurmuştuk ve şimdi gerçekten oluyor: 2 Eylül Çarşamba günü, KuBa West'teki oyun geliştirme kulübümüzün ilk öğleden sonrası var. “Ne güzel olurdu” ile “Çarşamba başlıyor” arasında okul müdürüyle bir görüşme, bir konsept belgesi, bir yığın çalışma kâğıdı, bir rollup afiş — ve mutfak masasında epey akşam vardı. Şimdi ne mi? Şimdi, dürüst olmak gerekirse, epey heyecanlıyız. 😅 Kostümlü prova çoktan oldu. Geçen Çarşamba kulübü KuBa West'teki üç altıncı sını

Bu oyunun en iyi fikirleri masa başında değil, oynarken geliyor. Geçen gün Justus ekranın başındaydı, bir gezegenden ötekine uçuyordu ve sonunda burada her şeyi başlatan o cümle çıktı: “Baba, haydutlar olmalı.” Gerekçesi kabaca şuydu: orası biraz fazla güvenli. Uçuyorsun, iniyorsun, inşa ediyorsun ve hiç beklenmedik bir şey olmuyor. Bu konuda haklıydı ve dürüst olmak gerekirse daha iyi fikir zaten kafasında hazırdı. Fikri üç çeşit. Bir: uzayda haydut gemileri. Nadir, rastgele

Bazen en çılgın şeyler sadece başladığınızda olur. Birkaç hafta önce Justus'la mutfak masasında oturuyorduk ve tek bir basit fikrimiz vardı: “Hadi bir uzay oyunu yapalım.” Plan yok, stüdyo yok, bütçe yok; sadece fikirlerle dolup taşan on yaşında bir çocuk ve ne kadar ileri gidebileceğimizi görmek isteyen bir baba. Şimdi ise tüm hikâye bir kitap olarak karşınızda. 🚀 Blocks Beyond The Stars'ın tüm doğuş hikâyesini yazıya döktük: kâğıt parçasındaki ilk çizimden bugün tarayıcını

"Bizim" okulun son derece adanmış müdürüyle az önce harika bir görüşme yaptım. Sonuç: Açık kaynak projemiz için daha fazla destekçi kazanmak amacıyla, yaz tatilinden hemen sonra oyunumuzu öğrencilere tanıtma gibi harika bir fırsat verildi bize! Kim bilir, belki yakında "Oyun Geliştirme – Blocks Beyond The Stars" konulu özel bir kulüp bile olur 😉. Her halükârda müdürümüzün son derece olumlu geri bildirimine bayılıyoruz ve bu deneyimi diğer çocuklara açma fikrinin ne kadar açı

Bir test ekibimiz yok. Daha iyisi var: dürüst arkadaşlarımız. Bastian ve ilk saat. Bastian oyunu ciddiye aldı ve öldü. Tekrar tekrar, eğlence daha başlamadan. Art arda üç bildirim geldi: "Sürekli açlıktan ölüyorum ve tohum bile bulamıyorum!" (Başlangıç setinde yiyecek yoktu ve oyun, tohum değil böğürtlen yendiğini hiç açıklamıyordu.) "Robot duvarın içinden ateş ediyor, bende ise sadece bir pala var!" (Düşmanlar oyuncuları katı kayanın içinden kovalıyordu ve yakın dövüş palası

Blocks Beyond The Stars'ın stüdyosu, bütçesi ve son teslim tarihi yok. Bir ailesi var: klavyenin başında ben (Marcel), acımasız baş testçi ve fikir makinesi olarak Justus (10) ve her şeyi yere basar tutan Verena. Bu koşullarda bir oyun nasıl yapılır? Kelimenin tam anlamıyla perde arkasına bir bakış. Ritim. Geliştirme akşamları ve hafta sonları oluyor. Az zaman gibi geliyor, ve öyle; ama büyük projelerde bazen eksik olan bir disiplini zorunlu kılıyor: akşam başına yalnızca iki

“Özelliklerinizi nasıl buluyorsunuz?” Dürüst cevap: çoğunlukla bulmuyoruz. Özellikler bize geliyor; oynarken, yemek masasında, sohbet sırasında. Geçerken söylenmiş bir lafın nasıl oyun mekaniğine dönüştüğüne üç örnek. Kamera. Dilek: “Gerçek hayattaki gibi fotoğraf çekmek istiyorum.” Ekran görüntüsü değil, oyunda bir eşya olarak fotoğraf. Artık üretilebilen bir kamera var: duruyorsun, nişan alıyorsun, HUD kayboluyor, tık. Fotoğraflar menüdeki bir fotoğraf galerisine düşüyor. O

Bu oyunun jeneriğinde ne grafik stüdyosu ne de ses stüdyosu yazıyor. Yine de her blokta bir doku, her biyomda bir müzik ve her enerji çitinde kendi uğultusu var. Bunun nasıl çalıştığı ve nasıl hissettirdiği bu yazının konusu. Araçlar. Üretken yapay zekâyı eksik ekibimiz olarak kullanıyoruz: blok dokuları görsel modellerle, ses efektleri ElevenLabs ile yapılıyor, müzik ise ev yapımı. itch.io'da göz kırparak “%100 yapay zekâ yapımı, 10 yaşındaki bir çocuğun hayal gücüyle yönlen

Bu oyunun en iyi özellikleri hiçbir tasarım belgesinde yok. Akşam yemeği masasında söylenen bir cümleyle başlıyorlar. Bu seferki şuydu: “Baba, gerçek fabrikalar olmalı…” Justus (10 yaşında, dahili olarak çoktan “Baş Ürün Yöneticimiz”) üretim menülerine bakmış ve şu sonuca varmıştı: tezgâhta hep tek tek eşyalar tıklayarak üretmek endüstri gibi hissettirmiyor. Fabrika dediğin şey, ezen presler, dönen rotorlar, konveyör bantları olan bir yer! Biz de tam olarak bunu yaptık. Bazı

Haftalardır akşamları gizlice oyunun görünüşü üzerinde çalışıyordum. Kenar yumuşatma, ortam kapanımı, biyom başına renk atmosferleri, malzemelerden yansıyan ışık; tek başına hepsi görünmez ama birlikte her şeyi değiştiriyor. Ve bunca zaman hiçbirini göstermedim. Sonra gerçeğin akşamı geldi. Justus'a yeni sürümü soğuk başlattırdım; uyarı yok, “hey, bak ne yaptım” yok. Bir gezegene indi, bir saniye durdu ve şunu söyledi: “Dur biraz… su artık gerçek mi?” Bütün sürüm tek cümlede

Uzay istasyonlarımızda atari makineleri var. Birinin başına otur, 20 küçük mini oyun oynayabilirsin: el becerisi, bulmacalar, rekor avı. Bir uzay hayatta kalma oyununda böyle bir şey neden var? Ve koca bir web tarayıcısının bununla ne ilgisi var? Dolambaçlı yollar üzerine küçük bir hikâye. Neden mini oyunlar? Çünkü atari salonları uzay istasyonlarına neon ışığı gibi yakışır; ayrıca hayatta kalmaktan mola vermesi gereken bir çocuk tablete uzanmak yerine oyunun içinde kalabilir

Bazı sürümler bir planla başlar. Bu, bir kamerayla başladı. Oyuna az önce küçük bir kayıt aracı yerleştirmiştim: kamerayı uzayda uçuruyor, bir gezegene iniyor ve HUD olmadan, sesli kısa klipler kaydediyor. Sonunda titrek ekran kayıtları yerine düzgün fragmanlar! Güzel görüntüler çekmek için Justus'la oturdum. Ve tabii ki: kamerayı kendi oyununa çevirdiğin an, oyun sahip olduğu her hatayı sergiliyor. Justus hepsini hemen fark etti. “Baba, geminin İÇİNDE neden bir hayvan var?!”

Çevrimiçi bir oyun geliştiriyorum ve oğlum onu oynuyor. Bu cümle zararsız görünüyor; ama bu projenin en katı tasarım kısıtı bu. Çünkü masanın iki tarafında da ben oturuyorum: özellik isteyen bir geliştirici olarak ve internette neler olduğunu bilen bir baba olarak. Bu çifte rol olmasa var olmayacak birkaç karar: E-posta adresi gerektirmeyen hesaplar. Bir çocuk blok dizmek için arkasında veri izi bırakmamalı. Bu yüzden hesaplarımız e-posta istemiyor; toplamadığımız şey kimseye

Her şey akşam yemeği masasında basit bir fikirle başladı. 10 yaşındaki oğlum Justus'un hayalindeki oyun için çok net bir hayali vardı: “Minecraft ama uzayda. Kendi yaptığımız uzay gemileri, rastgele oluşturulan gezegenler ve üs inşası olsun.” Bir BT çalışanı olarak fikri harika buldum; ama tam zamanlı işimin yanında akşamları bir oyun motoru için binlerce satır kod yazmaya zamanım olmadığını da biliyordum. Çözüm mü? Yapay zekâyı ekibe katıyoruz. Projeyi ilk günden biraz alışı