Oğluma verebileceğim bir oyun yapmak

Çevrimiçi bir oyun geliştiriyorum ve oğlum onu oynuyor. Bu cümle zararsız görünüyor; ama bu projenin en katı tasarım kısıtı bu. Çünkü masanın iki tarafında da ben oturuyorum: özellik isteyen bir geliştirici olarak ve internette neler olduğunu bilen bir baba olarak.

Bu çifte rol olmasa var olmayacak birkaç karar:

E-posta adresi gerektirmeyen hesaplar. Bir çocuk blok dizmek için arkasında veri izi bırakmamalı. Bu yüzden hesaplarımız e-posta istemiyor; toplamadığımız şey kimseye zarar veremez.

Herkese açık dünyalar yalnızca parolayla. Yabancılar bir çocuğun dünyasına öylece giremez. Birlikte oynaması gereken kişi parolayı yüz yüze alır; okul bahçesinde, algoritmadan değil.

Oyun süresi hatırlatıcısı. Oyun oturum süresini gösterir ve nazikçe mola vermeyi hatırlatır. Bunu geliştirici olarak yapmaktan keyif aldım mı? Şöyle diyelim: son sözü geliştirici değil, baba söyledi. (Justus'un bu konudaki görüşü kayıtlarda ve farklı.)

Bildirmek sohbet etmek kadar kolay. Tuhaf bir şey olursa /report yazmanız yeterli; gerisi (sohbet kaydı, dünya bilgisi) otomatik olarak gider. Bir çocuğun hiçbir şeyi kanıtlaması gerekmemeli.

İlginç olan şu: bu kararların hiçbiri oyunu kötüleştirmedi. Parola kuralı dünyaları daha kişisel yapıyor. Sade hesaplar bizi gizlilik derdinden kurtarıyor. Mola hatırlatıcısı da… arada geliştiriciye de bir şeyler hatırlatıyor.

En önemli kullanıcınız aynı mutfak masasında oturuyorsa farklı geliştirirsiniz. Artık şuna inanıyorum: daha iyi geliştirirsiniz.