“Is het water nu echt?”

Wekenlang had ik 's avonds in het geheim aan het uiterlijk van het spel gewerkt. Anti-aliasing, ambient occlusion, kleursferen per biome, licht dat van materialen glinstert – allemaal dingen die los onzichtbaar zijn en samen alles veranderen. En al die tijd liet ik niets zien.

Toen kwam de avond van de waarheid. Ik liet Justus de nieuwe build koud starten – zonder waarschuwing, zonder “hé, kijk eens wat ik gemaakt heb”. Hij landde op een planeet, stond even stil en zei:

“Wacht… is het water nu echt?”

Dat was de hele release in één zin.

Het water was inderdaad het grootste stuk: eerst een troebel, ondoorzichtig oppervlak, nu helder, met zachte reflecties erop – je kunt erin kijken en er weer doorheen duiken. Onderweg merkten we dat de zon en manen aan de hemel jarenlang als zwarte schijven waren getekend. (Oeps.) Ook die zijn nu echt.

Wat ik die avond leerde, heeft niets met graphics te maken: De onaangekondigde test is de eerlijkste. Als ik Justus van tevoren had verteld wat er nieuw was, had hij geknikt en het leuk gevonden – kinderen zijn beleefder dan je denkt als papa ze iets laat zien. Maar de spontane reactie van een tienjarige die zelf iets ontdekt, kun je niet faken. Het is er of het is er niet.

Sindsdien is dit ons ritueel voor grote veranderingen: niets zeggen, de build starten, naast hem gaan zitten, zwijgen. Het is elke keer een beetje zenuwslopend. En het is de beste kwaliteitstest die we hebben.