Version 2026.8.11 – Elke wereld krijgt zijn eigen weer 🌦

11 augustus 2026

Tot nu toe had elke wereld in je opslagbestand hetzelfde weer — op hetzelfde moment, in dezelfde volgorde, en na een herstart speelde alles weer van voren af aan. Dat is voorbij: weer heeft nu een eigen karakter, een richting en gevolgen. En de dieren die door al dat weer naar je roepen, klinken eindelijk niet meer allemaal hetzelfde. 🌦

Weer komt nu in afleveringen. Het bouwt op, houdt aan en trekt weg in plaats van simpelweg aan en uit te gaan, telkens met zijn eigen kracht, zodat geen twee stormen gelijk zijn. Elke wereld heeft zijn eigen humeur: de ene springt heen en weer tussen windstoten, een andere broedt minutenlang onder één en dezelfde hemel. Daarbovenop zit een ritme — onweersbuien stapelen zich op door de middag heen, mist verzamelt zich rond zonsopgang, en een trage natte en droge tijd rolt over alles heen. ⛅

En er is veel meer van. Motregen, ijzel, grondmist, stormen, sneeuwstormen, hittegolven — plus het echt uitheemse: zure regen op giftige werelden, gloeiende as op vulkanische, sporenbloei in jungles en moerassen, ionenstormen en meteorenregens. Zelfs maantjes en asteroïden zonder lucht hebben voor het eerst weer. En het trekt rond: fronten drijven over de wereld, dus je kunt een storm zien aankomen — en terwijl de bergtoppen in wolken en sneeuw zitten, blijft de vallei eronder droog. 🌪️

Weer heeft nu gevolgen. Bijtend en neervallend weer vreet buiten aan je pak — ineens is een dak een echt antwoord. Regen besproeit de bedden die je hebt geplant. Scanners verliezen bereik in opgewaaid zand en geladen lucht. Dieren duiken weg. Sneeuw blijft op de grond liggen en smelt weer als het opwarmt. Maar het kan ook lonen: een ionenstorm laadt je pak op, een sporenbloei maakt de oogst groter — soms is het precies de juiste zet om het slechte weer in te lopen. De nieuwe Weerscanner vertelt je wat eraan komt voordat je op pad gaat. ⚡

Elk dier heeft nu zijn eigen stem. Tot deze release was de stem helemaal geen willekeurig kenmerk — het spel had per leefgebied zo’n negen stemmen, voor altijd, hoeveel werelden je ook bezocht. Nu krijgt elke soort een eigen stemgenoom: een basisroep, een tweede stem eronder gelegd, een klankkleur, een zinnetje van één tot zeven geluiden, een stijgende of dalende melodie — en een eigen ritme, van een kletskous om de drie seconden tot een eenling die maar eens in de 55 seconden iets zegt. 🐾

En je hoort het lichaam. Een oogloze grotbewoner vuurt een stijgende reeks klikjes af, omdat hij op geluid navigeert. Een titan laat elke 14 tot 30 seconden één diep gerommel horen. Een kwal is bijna stil. Een roedeljager blaft kort en ruw. Hoorns schallen, gaszakken dempen, schichtige dieren klinken dun en snel — en de gevechtskreten erven dezelfde klankkleur, dus een brul hoort bij dat monster in plaats van bij allemaal tegelijk. De scanner schrijft de stem zelfs voor je op: “Roept in snelle klikjes”, “Roept in trage, diepe bulderstoten”. 🔊

Schilderen werd comfortabeler. De pixeleditor kreeg een vulemmer (met ongedaan maken!), de pipet zit nu op Alt+klik of de middelste muisknop, en het palet groeide van 16 naar 32 kleuren — de nieuwe helft zijn lichtere en donkerdere broertjes van de kleuren waarmee je echt schaduwt. Alles wat je tot nu toe hebt geschilderd, behoudt zijn exacte kleuren. En alle lichaamsdelen staan nu op één enkel scherm “Uiterlijk” met een langzaam draaiende figuur, in plaats van negen menukaarten. 🎨

De hotbar kan nu dingen zelf doen. Klik met de middelste knop op het geselecteerde vak en er opent een klein menu: Wisselen met een rugzakvak, Kleur (verf het, laat het gloeien of leg er een van je eigen geschilderde ontwerpen op) en Vorm — alle 19 vormen getekend als silhouetten van precies dat materiaal, plus de vormen die je zelf hebt ontworpen. De hele stapel wordt omgezet en landt weer in hetzelfde vak. Geen gang naar de werkbank, geen menu. En je geschilderde ontwerpen overleven nu het afbreken: plaats iets geschilderds, en het komt nog steeds geschilderd terug in je rugzak. 🎒

Ladders blijven op hun muur. Tot nu toe onthield een geplaatste ladder helemaal niet aan welke muur hij vastzat — het spel raadde dat bij elke hertekening opnieuw. Dus ladders klampten zich aan de verkeerde muur vast, vrijstaande veranderden stilletjes in palen, en het afbreken van de naastgelegen muur liet de hele laddereenheid heen en weer springen. Nu onthoudt hij zijn muur, en R loopt door: automatisch, de vier muren, vrijstaand. Daarnaast is de gemaakte trap eindelijk een trap — met echte treden waar je op loopt, in plaats van een kubus. En bij het bouwen wint nu het oppervlak waarop je echt hebt geklikt. 🪜

En een paar ergernissen minder: de Esc-pauze hield tot nu toe alleen de server vast — achter het venster bleef je vallen, liepen dieren door en bewoog de zon verder. Nu staat ook de wereld die je ziet stil. Tijdens ruimtevluchten werd de ladingsaanduiding dwars over de rompbalk heen geprint; romp en schild zijn nu echte meters in de vluchtweergave, met waarschuwing erbij als het krap wordt. En geverfde of beschilderde stapels tonen weer hun naam in plaats van een cryptische sleutel — “Sneeuw · geschilderd” in plaats van [item.snow#t8fd030.name]. 🐛

Veel plezier met stormen kijken — en trek wat aan over dat pak. 🌦✨