Version 2026.8.2 – Asteroïdengordels, zandstranden en bijtende kou 🪐

3 augustus 2026

Deze update trekt jullie de ruimte in – en maakt van mijnen daarbuiten eindelijk een echt ambacht. Asteroïden verzamelen zich in echte gordels, elke rots krijgt zijn eigen grootte en mineraalfamilie (inclusief waterijs!), en ondertussen kregen de planeten namen, stranden en een weer dat je echt raakt. 🚀

Asteroïden hebben nu een adres. In nieuwe werelden verspreiden de landbare asteroïden van een systeem zich niet meer willekeurig tussen de planeten – ze delen één of twee echte gordelbanen voorbij de buitenste planeet, en de vluchtkaart tekent de gordel als één doorschijnende band met een eigen label in plaats van een smeer van opgestapelde ringen. Erheen vliegen loont: elke asteroïde draagt een cluster rotsen die je met de scheepslaser kunt mijnen, en opstijgen vanaf een asteroïde zet je in een dicht veld van negen rotsen. Daarnaast krijgen planeetringen nu een materiaalfamilie – ijzig wit blijft de norm, maar stoffig bruin, rotsachtig grijs en een zeldzaam bleekviolet doen mee, ook in je bestaande werelden. 🪐

En geen twee rotsen zijn meer hetzelfde. Elke mijnbare ruimterots was vroeger dezelfde kloon; nu krijgt elke zijn eigen mineraalfamilie – steenachtig, metallisch, koolstofhoudend, zeldzaam kristallijn, en 20 % kans op waterijs dat je met de hand kunt mijnen – en zijn eigen grootte, van kiezel tot een zeldzame kei met een flink dikke opbrengst. Eén titaniumkern per veld blijft gegarandeerd. Tegelijk is EVA-mijnen eindelijk eerlijk: in plaats van elk blok met één stoot van blote hand te laten springen, gelden de planeetregels – de juiste boor, echte hardheid, ingedrukt houden om te mijnen, en de richtmarkering gloeit van cyaan naar oranje naarmate je vordert. Inventaris vol? Het blok blijft gewoon staan in plaats van dat het erts spoorloos verdwijnt. ⛏️

De hemel heeft namen geleerd. In plaats van één naamgevingsschema zijn er nu meerdere registers: bedachte eigennamen ("Tharion"), catalogusaanduidingen ("HX-113"), regionamen ("Ember Veil") – piratenruimte klinkt dreigend, handelsruimte druk. Planeten hangen er als hiërarchie onder: Romeinse cijfers ("Tharion II"), exoplaneetletters ("HX-113 b"), en bijzondere werelden – planeten met ringen, tweelingwerelden, jullie startplaneet – dragen eigennamen die bij hun biome passen: ijswerelden klinken koud, lavawerelden hard. Allemaal uniek per sterrenstelsel, en bestaande werelden worden gewoon wakker met betere namen – elk waypoint blijft behouden. 🌌

Beneden bij het water: stranden! Zeeën en grotere meren krijgen echte zandstranden – soms breed en vlak, soms een streepje onder een klif, afgewisseld met rotsachtige oevers, plus een zandige ondiepe waterrand en af en toe een palm in de tropen. Geldt voor nieuw verkend terrein; kustlijn die je al kent behoudt zijn vorm. 🏖️

En de temperatuuraanduiding meent het nu. Buiten de comfortzone van je pak springt de klimaatregeling aan – en trekt de pakbatterij leeg, sneller naarmate het extremer wordt. Pas als die leeg is, begint langzame blootstellingsschade; doodvriezen is een sluipend proces, nooit een flits. Onderdak helpt echt: ondergronds stelt zich in op grottemperatuur, een dak boven je hoofd halveert de ernst, een open vuur warmt als een kampvuur. In vacuüm telt de door de zon aangedreven rompttemperatuur van −150 tot +120 °C. Ter vergelijking: een ijswereld kost je zonder bescherming ongeveer tien minuten – drie keer zoveel met een goede isolatiebekleding. Creatieve en Sandbox-werelden blijven er volledig van gespaard. 🌡️

Over Sandbox gesproken: de modus is nu echt. Bij het maken van een wereld is er naast Verkenner en de creatieve opties een echte Sandbox-modus: vrij craften overal, geen zuurstof- of hongerverlies, geen vijanden, cheats toegestaan, alle blauwdrukken en schepen ontgrendeld – ingebakken in de wereldopslag. En de playtestbug van het lanceeruur is opgelost: de startkit propte je rugzak zo vol dat je geen enkel blok kon mijnen – de materialen komen nu in de laadruimte van je startschip terecht. 🏗️

Ook: planten groeien niet meer als identieke klonen op een raster – elk krijgt zijn eigen grootte, plek en draaiing, en weides vormen zichtbare plekken van hoge en lage begroeiing. Het scheepscomputermenu, de Codex en het verkopersdialoog hebben eindelijk zichtbare schuifbalken. En als je in het Duits of Italiaans speelt, tonen de keuzelijsten geen ruwe Engelse id's meer. 🌿

Veel plezier met prospecteren daarbuiten – en wie de eerste waterijsasteroïde kraakt of de eerste strandbasis bouwt: wij willen screenshots! ✨