Waarom de startplaneet niet meer altijd grijs is

Heel lang begon elk nieuw spel op dezelfde manier: op een rotsachtige, grijze planeet. Dat was een bewuste beginnersvriendelijke keuze — rots is makkelijk te lezen, niets leidt je af. Maar het had een prijs: de eerste indruk van het spel was uitgerekend zijn meest eentonige planeet. Screenshots van nieuwkomers? Grijs. Eerste speeluur? Grijs.

Dus bouwden we de start om. De startplaneet wordt nu gekozen uit een aanbod van gevarieerde wereldtypen — met één belangrijke vangrail: hij moet eerlijk blijven. De startwereld heeft de grondstoffen nodig die het begin van het spel vraagt (daarom kreeg de startertsmix er koolstof bij), en de wereldgeneratie heeft een terugval die garandeert dat er een ademhaalbare wereld in het stelsel bestaat. Variatie ja — maar niemand mag beginnen op een wereld waar de eerste stappen onmogelijk zijn.

Het mooiste aan deze verbouwing was echter een nevenontdekking. Tijdens het testen van de ademhaalbare werelden stuitten we op een sluimerende bug die al eeuwen in het spel sliep: op werelden met een ademhaalbare atmosfeer herstel je gezondheid — en in een randgeval bij 0 gezondheidspunten kon precies dit herstel de respawn blokkeren. Op de oude rotsplaneten (geen atmosfeer, geen herstel) kon de bug nooit optreden. Pas de nieuwe variatie bracht hem aan het licht.

Dat is een les die we sindsdien steeds opnieuw bevestigd zien: als je de variatie van je invoer vergroot, test je codepaden waarvan je niet wist dat ze ongetest waren. De grijze planeet was niet alleen saai — hij verborg ook bugs.