De Arcade: 20 minigames en een weggestuurde browser

In onze ruimtestations staan arcadekasten. Ga er een zitten en je kunt 20 kleine minigames spelen – behendigheid, puzzels, jacht op de hoogste score. Waarom zit zoiets in een ruimte-overlevingsspel? En wat heeft een complete webbrowser daarmee te maken? Een klein verhaal over omwegen.

Waarom überhaupt minigames? Omdat arcades bij ruimtestations horen als neonlicht – en omdat een kind dat even pauze nodig heeft van het overleven in het spel kan blijven in plaats van naar de tablet te grijpen. De kasten belonen nieuwe persoonlijke records zelfs met kleine extraatjes voor het hoofdspel. Gezinsvriendelijk betekent soms: een ingebouwde pauze.

De omweg. De eerste versie van de arcade was een trucje: de minigames waren kleine webgames, en het spel bundelde een complete ingebouwde browser – een tweede Chromium, verstopt in het spel – alleen om die en de wiki te tonen. Het werkte. Maar het was zwaar: grotere download, meer geheugengebruik, merkbare laadtijd bij elke kast.

De uitzetting. Op een gegeven moment kwam het besluit: de browser gaat eruit. Alle 20 minigames werden overgezet naar een kleine, zelfgebouwde 2D-engine in het spel zelf, de wiki er meteen bij. Weken werk voor iets dat er achteraf precies hetzelfde uitziet – de meest ondankbare soort klus.

Tot de testavond. Justus ging bij een kast zitten en zei: “Hé, die gaan nu meteen open!”

Voor die zin doe je zulke ombouwoperaties. Geen nieuwe functie, geen nieuwe inhoud – gewoon een spel dat ineens lichter, sneller en eerlijker is. Soms is de beste functie de kilo's die je van het spel afhaalt.