“Papa, er moeten bandieten komen!” 🏴‍☠️

De beste ideeën voor dit spel komen niet van achter een bureau, maar van het spelen. Laatst zat Justus achter het scherm, vloog van de ene planeet naar de andere, en op een gegeven moment kwam die zin eruit waarmee het hier altijd begint: “Papa, er moeten bandieten komen.” Zijn redenering, grofweg: het is daarbuiten allemaal een beetje te veilig. Je vliegt, je landt, je bouwt, en er gebeurt nooit iets onverwachts. Daar had hij gelijk in, en eerlijk gezegd had hij meteen het betere concept in zijn hoofd.

Zijn idee, in drie smaken. Eén: bandietenschepen in de ruimte. Zeldzaam, willekeurig, ergens tussen twee planeten: ze roepen je op en eisen een deel van je lading. Twee: bandietenkampen op planeten, zoiets als een dorp, maar kleiner, armoediger en bewoond door gewapende types die geen vragen stellen. En drie: eenzame rovers die je op een planeet in een hinderlaag lokken en proberen je te beroven.

Het mooiste was niet het vechten. Justus wilde uitdrukkelijk dat de bandieten je eerst aanroepen. Je moet kunnen betalen. Wie niets bij zich heeft dat het nemen waard is, wordt met rust gelaten: “ze willen iets hebben, niet jou lastigvallen”. Weiger je, dan komt er gedoe. Juist dat maakt het spannend: niet de schietpartij, maar de seconden ervoor waarin je moet beslissen. Een kind dat jou even uitlegt hoe gamedesign werkt. 😄

En dan komt papa met de saaie vragen. Dat is mijn aandeel in onze gezinsverdeling: Justus bedenkt het idee en ik blijf doorvragen tot er iets uit komt dat je ook echt kunt bouwen. Hoeveel mogen ze eigenlijk eisen? (Antwoord: ongeveer een derde van de een of twee grootste stapels materiaal.) Kunnen ze je gereedschap afpakken? (Nee: gereedschap is taboe, precies zoals bij het respawnen. Niets is frustrerender dan zonder pikhouweel te staan.) Wat als je helemaal niets bij je hebt? (Dan trekken ze schouderophalend verder.) En de allerbelangrijkste vraag: wat gebeurt er als iemand speelt met uitgeschakelde scheepswapens en er komt een bandiet opdagen die je simpelweg niet kunt bevechten? Precies die bug hebben we al eens gehad, met de UFO's. Daarom staat er nu al in het plan: bandietenschepen verschijnen alleen als je terug mag schieten.

Hoe ruw mag het worden? Dat was de langste discussie, en die heeft niets met techniek te maken. Ons spel wordt door kinderen gespeeld, dus bandieten moeten deugnieten zijn, geen horrorfiguren. Brutaal van toon, een beetje vol van zichzelf (“tol voor deze sector!”), maar zonder bedreigingen, en betalen is altijd een geldige, veilige uitweg. Daarbovenop komt er een aparte bandietenschuif in de wereldinstellingen, van “uit” tot “veel”. Wie gewoon in alle rust wil bouwen, zet ze uit, zonder discussie.

Wat ons tijdens het plannen verraste. Een overval is technisch bijna hetzelfde als… een dier temmen. 🐾 Temmen is een heen-en-weer tussen server en speler: het wezen wil een bepaald voorwerp, jij geeft het, het reageert. Een bandiet die een voorwerp eist en op antwoord wacht is exact dezelfde machinerie met omgekeerde tekens. Een groot deel hoeven we dus helemaal niet opnieuw uit te vinden. Maar dat ontdek je alleen als je rustig kijkt naar wat er al is voordat je gaat bouwen.

Twee details waar we naar uitkijken. Bij het beantwoorden van een eis hoort een zichtbare afteltimer, en de knoppen blijven de eerste paar seconden vergrendeld, zodat niemand reflexmatig “nee” indrukt en zich dan afvraagt wat er gebeurde. En als je terugvecht en wint, zit in het wrak precies wat de bandiet van je wilde afpakken. Poëtische rechtvaardigheid hoort ook in de ruimte thuis. ⚖️

Eerlijke stand van zaken: niets hiervan zit al in het spel. Wat er wel is, is een volledig uitgewerkt concept: welke bestanden worden aangepast, welke valkuilen we moeten vermijden (een bandietenkamp dat je hebt opgerold mag er de volgende keer dat je de wereld binnengaat niet weer staan; dat kennen we al van andere bouwwerken) en welke tests dat moeten borgen. Dat bouwen we als volgende, in één ruk.

Justus heeft trouwens al vervolgvragen: of je bandieten ook kunt temmen. Ik zei dat dat waarschijnlijk niet kan. Hij zei: we zullen zien. Ik heb het gevoel dat ik weet hoe dit afloopt. 😅