We maken een tekenfilmserie – zonder videobewerkingsprogramma

Het begon op een vrijdagavond. Zaterdagmiddag waren er zes afleveringen van een tekenfilmserie – elk ongeveer vijf minuten, met getekende personages, stemmen, muziek en geluidseffecten. Een serie die zich afspeelt in onze eigen spelwereld, over de bemanning van een vrachtschip genaamd de Lifter 420. Wat hen overkomt, vertellen we nog niet. Hoe zoiets in een weekend tot stand komt, leggen we graag uit.

Het begon met een vel papier. De bemanning is niet aan een bureau bedacht, ze kwam van Justus: negen personages met namen, banen en eigenaardigheden – een kapitein, een piloot, een ingenieur, een schutter, een kok, een dokter, en middenin dat alles de scheeps-AI VEGA, wiens omgang met patiënten te wensen overlaat. Plus een pagina “regienotities om uit te improviseren”: plaatsen, doelen, een paar letterlijke dialoogregels, de rest open gelaten. Daaruit groeiden de scripts.

Geen videobewerkingsprogramma – een webpagina. Het meest ongewone is de techniek: een aflevering is een HTML-bestand. Dubbelklik erop en het speelt – met een tijdlijn, ondertitels, muziek die vanzelf zachter gaat onder de dialoog en een speler om heen en weer te springen. Geen framework, geen build, geen cloud. De reden is heel praktisch: als een regel herschreven wordt, veranderen we een regel tekst in plaats van veertig minuten opnieuw te renderen. Pas helemaal aan het eind wordt de pagina gefilmd – en dat wordt de video. Bijkomend voordeel: deze afleveringen spelen over tien jaar nog steeds van een USB-stick.

De plekken in de serie zijn onze plekken. Elke achtergrond wordt gegenereerd met echte screenshots van het spel als referentie. De regel: de serie toont plekken, geen kubussen. Je moet de brug herkennen als brug, niet de blokken tellen – terwijl de vormen, het licht en de kleuren die van het spel zelf blijven.

De personages komen uit een schetsboek. De tekenstijl van de bemanning komt van Verena Dütscher – het derde deel van JuMaVe Games, dat zijn naam ontleent aan Justus, Marcel en Verena. Drie potloodtekeningen op papier: een volledige figuur, een hoofd van voren met open mond, een hoofd in profiel. Die drie vellen zijn sindsdien de bindende standaard; elk personage en elke nieuwe pose wordt in haar handschrift getekend. Daarom staat in de aftiteling van elke aflevering “Personageontwerp en tekenstijl: Verena Dütscher”.

Het geluid komt grotendeels uit het spel. Zo'n 85 geluidseffecten, ruimtegeluiden en muziekstukken komen rechtstreeks uit Blocks Beyond the Stars: deuren, console-piepjes, de wind buiten. We hebben alleen gegenereerd wat het spel niet heeft – een alarmsirene, een krassende plaat voor een grap in de openingstitels. De stemmen zijn gegenereerd, één per personage plus een verteller, en de monden klepperen niet op een timer: ze volgen de werkelijke luidheidscurve van de opname. Dat is precies het verschil tussen “een mond die klappert” en “een personage dat praat”.

En de omwegen? Genoeg, zelfs in één weekend. De eerste poging waren geleed poppen: de figuren in delen knippen en bewegen met een tabel van hoeken. Technisch elegant, visueel teleurstellend – een papieren pop blijft een papieren pop. Tegenwoordig is elke pose een complete tekening. De tweede les was geometrie: personages mogen nooit in het landschap staan, altijd ervoor. Achtergronden hebben perspectief, personages zijn plat – op een bloktrede zweeft een personage zichtbaar in de lucht. Geen van beide stond in een tutorial. Beide zijn vanzelfsprekend zodra je het fout doet.

De afleveringen zijn klaar maar nog niet goedgekeurd. De huisregel is streng: eerst kijken we alles, dan renderen we. Daarna gaat de serie op YouTube – en de strengste recensent is tien jaar oud en kent de bemanning beter dan wie ook. Hij heeft ze tenslotte bedacht.